فکر کنم چند مدت اخیر سمت و سوی وبلاگ کمی شبکه ای شده. چند علت برای این قضیه وجود داره. اولیش اینه که وبلاگ تخصصی در زمینه ی شبکه بین فارسی زبان ها به اون صورت وجود نداره و این وسط یک خلای بزرگ حس میشه و دلیل دوم مربوط به جذابیت های زیاد این مبحث است. اگر توجه کرده باشین در این مدت سعی کردم به نوعی تنوع در ارائه مطلب ایجاد کنم تا مطالب شبکه ای به درد تمامی دوستان بخورد.

قضیه سهمیه بندی بنزین جنبه ها و حواشی های بسیار زیادی داشت. اصلن به نویسنده ی این وبلاگ ربطی ندارد که این کار درست بوده یا نه اما بعد فنی این پروژه به نویسنده ی این وبلاگ خیلی مربوط است. فکر کردم بهترین راه برای درک کردن مزایای شبکه برای کسی که چیزی از این مبحث نمی داند، بیان مثال های عینی و ملموس است. نحوه ی عملکرد کارت های سوخت می تواند نمونه ی بسیار خوبی در این زمینه باشد. باید اعتراف کرد با توانایی های بسیار کم ایران در زمینه ی پروژه های IT، قصه ی کارت سوخت یکی از شاهکار های ایران در این زمینه بود.

قضیه کارت سوخت به این ترتیب است که یک سرور مرکزی در تهران وجود دارد که تمامی اطلاعات مربوط به ماشین های ما و شما را در خودش ذخیره کرده است. هر جایگاه سوخت هم دارای یک کامپیوتر است که به عنوان سرور عمل می کند و پمب ها را مدیریت می کند. هر پمب، حاوی یک کارت شبکه بیسیم است. در اتاقی که کامپیوتر سرور وجود دارد نیز یک Access Point وجود دارد که به یک سوییچ متصل و سوییچ نیز به سرور محلی متصل است. به این ترتیب پمب ها به کامپیوتر مرکزی جایگاه سوخت متصل می شوند و تبادل اطلاعات می کنند. اگر آشنایی در یکی از جایگاه های سوخت دارید می توانید به اتاق سرور بروید و تمامی این تشکیلات را ببینید. اگر هم آشنا ندارید می توانید به یک جایگاه مراجعه کنید و بگویید کارت سوختتان گم شده است و می خواهید بدانید مثلن دیروز در فلان ساعت آیا  از کارتم استفاده شده است یا نه! در همین حین که به اتاق سرور رفتید و متصدی در حال چک کردن است می توانید تشکیلات را دید بزنید! گفته باشم من خودم این کارو نکردم و هیچ گونه مسئولیتی را در قبال این موضوع بر عهده نمیگیرم.

شبکه های پمب بنزین، بر خلاف شبکه های ATM بانک ها،همیشه با سرور مرکزی در اتباط نیستند. در واقع یکی از افتخارات این پروژه هم همین است. فعالیت به صورت آفلاین! قضیه از این قرار است که تمامی کامپیوتر های تمامی جایگاه های سوخت، هر روز صبح به سرور مرکزی متصل می شوند و اطلاعات خود را به روز می کنند. تصور کنید شما در ساعت 10 صبح به یک جایگاه سوخت رفتید و می خواهید 20 لیتر بنزین بزنید. در کارت سوخت شما از روز های قبل ثبت شده است که شما چند لیتر بنزین دارید. وقتی شما کارت را وارد می کنید سرور محلی اطلاعات شما را دریافت می کند. مثلن اگر شما 300 لیتر بنزین داشته اید و حالا 20 لیتر از آن را مصرف کرده اید، در سرور تمامی این اطلاعات ذخیره می شود. در کارت سوخت شما هم این اطلاعات ذخیره می شود و 20 لیتر از حساب شما کم می شود.

حال در نظر بگیرید در ساعت 5 غروب هم تصمیم گرفته اید سری به یک جایگاه سوخت دیگر بزنید و این بار 30 لیتر بنزین بزنید. این بار هم به صورتی که قبلن اتفاق افتاد اطلاعات شما ثبت می شود با این تفاوت که این بار اطلاعات شما در یک سرور محلی دیگر، ذخیره شده است. تا الان تمامی اتفاقات به صورت آفلاین و بدون نیاز به یک سرور مرکزی اتفاق افتاد. تمامی اطلاعات در کامپیوتر های محلی و همچنین کارت شما ذخیره شده اند.

اگر تا کنون ساعت 6 صبح به جایگاه های بنزین مراجعه کرده باشید حتمن دیده اید که اجازه ی بنزین زدن به شما نمی دهند و می گویند اطلاعاتمان دارد به روز می شود. و نکته ی اساسی قصه ما هم همین جاست! تمامی سرور های محلی جایگاه های سوخت، راس ساعت 6 صبح (حالا جدیدن ساعتش تغییر کرده باشد نمی دانم) به سرور تهران وصل می شوند و شروع به همسان سازی اطلاعات می کنند. تمامی اطلاعات به سرور تهران منتقل می شود و بعد از پردازش، دوباره اطلاعات مورد نیاز به کامپیوتر های محلی باز می گردد. مثلن چه مقدار از سهمیه شما باقی مانده است و یا  اگر سهمیه جدیدی به شما تعلق بگیرد به این صورت از سرور تهران به سرور های محلی منتقل و سپس به کارت شما نقل مکان می کند.

قصه ی کارت سوختی که در دستان اکثر دوستان وجود دارد تقریبن همین بود. جدا از مسائل فنی، آشنایی با نحوه ی کار این پروژه فکر کنم جذاب بوده باشد. دست تمامی دست اندرکاران این پروژه درد نکنه.

پ ن: بعد از پابلیش نسخه ی اول قالب وبلاگ و با توجه به نظرات دوستان، بسیار فوری نسخه ی دوم هم بر روی وبلاگ قرار گرفت. بیشترین انتقاد دوستان از نسخه ی اول، قسمت Header وبلاگ بود که در این نسخه به طور کامل دگرگون شده است. مطابق معمول، بهترین حالت نمایش هم در فایرفاکس 3 است! به زودی قسمت Sidebar وبلاگ هم مقداری تغییر خواهد کرد. زحمت طراحی لوگوی وبلاگ هم بر عهده ی دوست عزیزم علی آقا بود که قبلن هم زحمت طراحی لوگوی این وبلاگم رو کشیده بود. ممنونم علی جان.

بدون شک من به عنوان ادمین این وبلاگ، آگاهی کاملی دارم از اینکه مطلبی که مثلن در مورد موبایل مینویسم، بسیار بسیار بیشتر از مطلبم در مورد شبکه بازدیدکننده جذب می کند اما با این حال نمی دانم چه کرمیست که نمی توانم اینگونه نوشتن رو رها کنم. مسلمن با این کار رشد وبلاگ بسیار کند خواهد بود اما به نظرم تولید محتوا(البته اگر مطالبم واقعن محتوایی تولید کند) ارزشش از رشد یا عدم رشد وبلاگ بسیار بیشتر است.

در این مطلب می خواهیم باز هم در مورد تقسیم بندی ها صحبت کنیم! تقسیم بندی مورد نظر ما، بر اساس شکل توپولوژی منطقی (Logical Topology) است. اما امروز نمی خواهم توضیحاتی پیرامون این تقسیم بندی بدهم. قصد دارم نقشه ی چند نوع شبکه رو رسم  کنم و شما دوستان اگر دوست داشتید و براتون جذاب بود، می تونید بگید کدام شبکه بر دیگری برتری دارد. و در پست بعدی توضیحاتی کامل در مورد این پست خواهم داد. فکر کنم به این صورت یک تنوعی هم در ارائه مطالب ایجاد شود و تمامی دوستان بتوانند بر اساس بینش خودشان شبکه ی بهتر رو تعیین کنند.

نقشه 1 - شکل سمت راست را A و شکل سمت چپ را B در نظر بگیرید.

نقشه 2 - شکل سمت راست را A و شکل سمت چپ را B در نظر بگیرید.

نقشه 3 - شکل سمت راست را A و شکل سمت چپ را B در نظر بگیرید.

این شکل هایی که حاوی علامت فلش هستند، سوییچ هستند! هر کدام از این نقشه ها را می توانید بر اساس فاکتور های مختلفی انتخاب کنید. اما به این نکته توجه کنید 3 فاکتور مهم و اساسی و البته جهانی! در طراحی یک شبکه اول امنیت، دوم هزینه و سوم قابل ارتقا بودن است. در ضمن چند مورد رو فراموش نکنید. اول اینکه در تمام این نقشه ها منظورم شبکه هایی با بیش از 500 کامپیوتر است! و گرنه 50 کامپیوتر را که هر جوری بهم ببندید به بهترین شکل کار خواهد کرد! و دوم اینکه تمام این نقشه ها درست هستند و از هر کدام می شود برای تهیه یک شبکه استفاده کرد. اما هدف ما انتخاب بهترین است تا بهترین سرعت را داشته باشیم.اینجاست که استاندارد ها وارد می شوند و  این نکته ها هستند که شبکه را تخصصی می کنند.

مدت ها بود که تصمیم داشتم دستی به سر و روی این وبلاگ بکشم، اما متاسفانه هیچ وقت فرصت به وجود نیامد. تا اینکه 3 روز پیش به طور ناگهانی تصمیم به ساخت قالب گرفتم و خدا رو شکر دیشب تونستم قالب رو پابلیش کنم. ساخت این قالب ایرانی! باعث شد پستی هم در مورد چگونگی ساخت قالب برای وردپرس بنویسم که امیدوارم به درد خیل عظیم دوستان وردپرسی بخورد.البته قبلش کمی هم در مورد این قالب خواهم گفت.

سعی بر این بود که این قالب (که “مای جیگی” نامگذاری شده) تا جایی که واقعن در توانم هست، حرفه ای و استاندارد طراحی بشه. مطمئنن اشکالات زیادی میشه از این قالب گرفت اما باید اعتراف کنم نهایت زور بنده همین بود! این قالب سرشار از <DIV> است و در واقع اولین باری بود که در این وسعت از این تگ استفاده می کردم. در این پوسته فعلن، امکان استفاده از ابزارک رو فعال نکردم. چون این قالب شخصی هست، به این نتیجه رسیدم سر و کله زدن با کد ها، می تواند اطلاعاتم رو در مورد وردپرس بسیار بیشتر کند و به همین دلیل چنین قابلیتی رو قرار ندادم.

این قالب با 3 مرورگر اینترنت اکسپلرر6، فایرفاکس 2 و 3 و همچنین اپرا کاملن یکپارچه است و تقریبن در هر 3 مروگر به یک شکل نمایش داده می شود. متاسفانه اینترنت اکسپلرر 7 در کامپیوترم نداشتم که ببینم در این مرورگر چگونه نمایش داده می شود. یکی از سخت ترین مراحل کار طراحی این قالب هم، همین استاندارد سازی وبلاگ به منظور نمایش یکسان در همه ی مرورگر ها بود. شاید چیزی در حدود دو، سوم وقت را فقط همین موضوع گرفت! البته این را هم اضافه کنم در آینده قابلیت های جدیدی به قالب مای جیگی(My Jigi) اضافه خواهد شد!

اما چگونه چنین قالبی را طراحی کنیم؟

قبل از هر اقدامی یک اصل وجود دارد. اصلن مهم نیست شما برای وردپرس می خواهید قالب بسازید یا بلاگر. اولین گام مهم، داشتن یک ایده است. شما باید یک ایده در مورد ظاهر قالب در ذهنتان پرورش دهید تا قدم به قدم روی آن کار کنید. این وبلاگ هم به این صورت شکل گرفت.

شکلی که میبینید حاصل کار روی ایده ی اولیه است. تازه این عکس مربوط به زمانی است که کاملن روی ایده کار شده بود.برای همین هم کمی جمع و جور است همه چیز! در مورد ایده هم می توانید به سایت های مختلف سرک بکشید و یک تصویری از قالب مورد نطر در ذهن خودتان بسازید. دقیقن مثل من که از کلی سایت ایده جمع آوری کردم. برای کار روی ایده ی قالب، باید قدم به قدم پیش بروید. هر قسمتی را که ساختید در همه ی مروگر ها چک کنید تا مبادا به مشکلی بر بخورید. اگر بخواهید در یک مرورگر روی ایده کار کنید، زمانی به خودتان میایید که در یک مرورگر دیگر همه چیز بهم ریخته است! و اگر زیاد حرفه ای نباشید پیدا کردن مشکل تقریبن غیر ممکن است.

مرحله ی بعد مرحله ای آسانی نیست. شما باید این قالب جوان را برای وردپرس بهینه سازی کنید. باید با کد های وردپرس، نحوه ی قرار دادن کد ها و خیلی موارد دیگر آشنا باشید. تنها مرجع این کار هم، کدکس های وردپرس است. اگر با کد های وردپرس زیاد آشنا نیستید، ابتدا مانند من به خودتان بگویید در ساید بار سمت راست وبلاگ چه چیز هایی را می خواهم قرار دهم؟ بعد اینکه هدف مشخص شد پیدا کردن کد ها و مطالعه در مورد آنها ساده تر می شود. یک راه بسیار خوب هم دانلود چند قالب از قبل طراحی شده به منظور مشاهده ی کد ها و نحوه ی به کارگیری آنها است. مسلمن در ابتدا چند خطا را در نحوه ی استفاده از کد ها تجربه خواهید کرد اما مهم پایان کار است که لذت بخش خواهد بود! لازم به گفتن هم نیست که بهتر است تمام این تست ها به صورت لوکال و بر روی کامپیوتر شخصی انجام شود. هر چند دوستانی که نت پر سرعت دارند می توانند یک دومین آزمایشی بسازند و کل قالب رو بر روی اینترنت تست کنند.

متاسفانه یا خوشبختانه برای طراحی قالب، باید کاملن با CSS آشنا باشید. این قالب رسمن با استفاده از CSS در حال مدیریت شدن است. حتا دو، سوم وقتی که برای استاندار سازی هم صرف کردم، به طور کامل روی تغییر کد های استایل می چرخید. بنابراین بیراهه نگفتم 90 درصد کار ساخت یک قالب از جمله همین قالب، مربوط به CSS است.

ساخت این قالب 2 تاثیر مهم داشت. اول اینکه با تکنیک های مربوط به استاندارد سازی قالب ها با انواع مرورگر ها، حرفه ای تر آشنا شدم و دوم اینکه بیش از گذشته پی به عظمت و قدرت وردپرس بردم. دنیای شفگت انگیزی دارد این وردپرس! در ضمن خوشحال خواهم شد نظر و ایده های شما رو در مورد این قالب بدونم.

دقیقن یک سال از روزی که به جمع دوستان پرسرعت پیوستم گذشت. البته پر سرعت که چه عرض کنم. یه اینترنت 64 به ما دادن که سرعت دانلودش اگه خیلی خیلی خوب میشد، شاید به 10 میرسید. تازه بماند که همین سرعت 10 رو هم همون 2 ماه اول داشتم و بعد از اون اینترنتم به کل مشکل پیدا کرد و هر 5 دقیقه قطع و وصل میشد. ظاهرن هم، فقط من چنین مشکلی داشتم و تلاش های 10 ماهه برای حل مساله به جایی نرسید تا اینکه چند روز پیش عطای نت پر سرعت رو به لقاش بخشیدم و به کل بیخیالش شدم! این بود که به دنبال راه حلی برای جایگزینی اینترنت گشتم تا بالاخره پیدا کردم.

همان طور که ممکن بعضی از دوستان بدونن، تعدادی از سیم کارت های ایرانسل در هنگام گشت و گذار در نت پولی را از حساب شما کسر نمی کنند. اگر از نرم افزار اپرا استفاده کنید که می توانید مطمئن باشید پولی از حساب شما کم نمی شود. نمی دانم این یک مشکل در سیم کارت های ایرانسل است یا اینکه یک قابلیت و شاید یک هدیه! البته در هنگام دانلود کردن در هر صورت برای شما پول خواهد افتاد.

سیم کارت منم از آن دسته سیم کارت هاییست که هنگام کار پولی را کسر نمی کند. چند روز پیش تصمیم گرفتم موبایل رو به کامپیوتر وصل کنم تا شاید بشود از اینترنت ایرانسل رایگان استفاده کرد. طریقه ی اتصال کامپیوتر به اینترنت از طریق موبایل، در K850 که به هیچ عنوان سخت نبود. کافیست برنامه ی PC Suite را اجرا کنید و سپس موبایل را به کامپیوتر وصل کنید. سپس از سمت چپ منوی Internet Connection را انتخاب کنید و سپس Connect . به همین راحتی می توانید به اینرتنت وصل شوید. اگر در گوشی شما به این صورت نتوانستید به نت متصل شوید، می توانید از این راهنما استفاده کنید.

نکته ی جالبی که مشاهده کردم این بود که تمام گشت و گذار ها در اینترنت رایگان صورت گرفت و هیچ گونه پولی از حسابم کسر نشد. در ضمن شما به راحتی می توانید دانلود هم کنید. همان طور که در شکل میبینید من چیزی در حدود 40 مگابایت در یک بار کانکت شدنم، Sent & Received داشتم که هیچ مبلغی را هم نپرداختم. این اینترنت به راحتی نیاز های شما را برای چت و یا فید خوانی و وبگردی در حال متعادل، بر طرف می کند. اما اگر قصد دانلود فایلی را داشته باشید اول اینکه در طول روز نمی توانید از سرعت زیادی برخوردار شوید و در ضمن باید در منطقه ای باشید که آنتن شما کامل باشد. در شب اگر در منظقه ی خوبی از نظر آنتن دهی قرار داشته باشید، می توانید تا سرعت 10 نیز دانلود کنید. چیزی که خود من هم انجامش دادم. یعنی سرعتی بهتر از اینترنت ADSL با سرعت 64 !

با این کار نه هزینه ی سیم کارت می پردازید، نه هزینه ی تلفن و نه خط تلفنتان اشغال می شود. در ضمن همیشه هم آنلاین می مانید. اگر هم سیم کارت اصلی شما مربوط به سیم کارت همراه اول است، می توانید مانند من به راحتی خط اصلیتان را به خط ایرانسل دایورت کنید و بدین طریق در تمام طول شبانه روز موبایلتان را با سیم کارت ایرانسل به کامپیوتر وصل کنید.

باز هم می گویم نمی دانم این یک مشکل در سیم کارت های ایرانسل است یا یک قابلیت. فقط امیدوارم اگر این یک مشکل باشد، عزیزان ایرانسلی به دنبال برطرف کردن آن نروند! می توانند از آن طرف به جای هواپیمای دو نفره جایزه ی کمتری را تعیین کنند تا اگر هم از این قسمتی ضرری می کنند(که نمی کنند!) جبران شود. پیشنهاد منصفانه ای به نظر میرسد!

پ ن: به امید برگشت دوباره ی آی تی لاین هستیم و مطمئنیم که دوباره بر می گردد.

اگر یادتان باشد بیش از یک سال قبل، مبحثی پیرامون شبکه های کامپیوتری رو در اینجا و اینجا شروع کرده بودم. به دلایلی این روند متوقف شد. مطالبی که در مورد شبکه های بیسیم(1،2،3) نوشتم، این انگیزه رو بهم داد که مبحث شبکه رو ادامه بدم. در ضمن بنا بر درخواست دوستان سطح مطالب رو کمی تا قسمتی افزایش دادم.

در قسمت دوم، با توپولوژی شبکه های کامپیوتری تا حد بسیار مبتدی آشنا شدیم. در این مطلب اول به طور مختصر در مورد تقسیم بندی جغرافیایی شبکه ها صحبت می کنیم و بعد به طور مفصل در مورد تقسیم بندی منطقی شبکه ها بحث می کنیم.

مطمئنن همه با تقسیم بندی جغرافیایی شبکه ها آشنا هستید.

LAN : Local Area Network
MAN: Metropolitian Area Network
WAN: Wide Area Network

نکته ای که در اینجا مهم هستش، اینه که در این تقسیم بندی به هیچ عنوان تعداد کامپیوتر اهمیتی ندارد. یک شبکه می تواند بیش از 100 کامپیوتر داشته باشد و LAN باشد اما شبکه ی دیگر با 2 کامپیوتر جز شبکه های WAN باشد.

دسته بندی منطقی شبکه ها                                                       Logical Category Of Network

تا الان با هم، دو نوع دسته بندی در شبکه ها رو بررسی کردیم. یکی تقسیم بندی بر اساس شکل هندسی یا همان توپولوژی و دیگری تقسیم بندی جغرافیایی. اما یک دسته بندی دیگر هم به نام دسته بندی منطقی وجود دارد که خودش شامل دو قسمت است:

1. Work Group (Peer-To-Peer)
2. Domain (Server Based)

در این مطلب در مورد شبکه های Work Group صحبت می کنیم و مباحث Domain بماند برای بعد!

Work Group

ساده ترین نوع دسته بندی منطقی هستش که کامپیوتر ها را در یک گروه کاری قرار می دهد تا بتوانند از منابع یکدیگر استفاده کنند. به این دلیل به این شبکه ها Peer-To-Peer گفته می شود که هر کامپیوتر هم می تواند نقش Server داشته باشد و هم نقش Client.
به طور پیش فرض شبکه ها در ویندوز به صورت Work Group هستند. برای مشاهده این قسمت ابتدا بر روی My Computer راست کلیک کرده و گزینه ی Propertis را انتخاب کنید. سپس تب دوم یعنی Computer Name را انتخاب کنید. در این قسمت می توانید با کلیک بر روی گزینه ی Change تنظیمات را مشاهده کنید. در فیلد آخر که Work Group است، می توانید یک نام دیگر برای گروهتان در نظر بگیرید و بدین صورت کامپیوتر های موجود در شبکه را دسته بندی کنید. مثلن 5 کامپیوتر در گروه IT و 5 کامپیوتر در گروه Computer. این نکته بسیار مهم است که قرار گرفتن کامپیوتر ها در دسته های گوناگون، باعث مسدود شدن دسترسی به منابع آنها نمی شود. در واقع 2 کامپیوتر می توانند عضو دو گروه کاری متفاوت باشند اما در عین حال منابع یکدیگر را ببینند و در صورت لزوم ویرایش کنند. تنها فایده ی این دسته بندی های در هنگام جست و جو است. به همین دلیل این نوع شبکه ها، جز شبکه هایی با امنیت پایین(Low Security) هستند.

حال سوالی که مطرح می شه اینه که آیا هر کامپیوتری با وصل کردن کابل شبکه به پشتش! می تونه وارد این چرخه بشه و از منابع بقیه کامپیوتر ها استفاده کنه؟
جواب منفیست. درسته گفتیم این شبکه ها Low Security هستند اما نه انقدر. هر کامپیوتر بخشی به نام LSD(Local Security Database) دارد که اطلاعات مربوط به کاربران را در خود ثبت می کند. LSD هر کامپیوتر نیز متعلق به خود آن کامپیوتر است. این قسمت از طریق راست کلیک کردن بر روی My Computer و انتخاب Manage و سپس local users and groups قابل دسترسی است. در شبکه های Work Group برای اتصال به کامپیوتر دیگر، باید یک User و Pass وارد کرد که این دو، همان نام کاربری و پسورد شما در ویندوز هستند. بعد از وارد کردن این اطلاعات، کامپیوتر میزبان در LSD خود به دنبال این اطلاعات می گردد و اگر User و Pass شما در LSD آن موجود بود، به شما اجازه ی دسترسی می دهد.
نکته ای که اینجا وجود دارد این است که اگر شما در کامپیوتر خود دارای حساب Admin هستید اما در کامپیوتر دیگر به عنوان یک کاربر معمولی تعریف شده اید، در هنگام اتصال به آن کامپیوتر شما تنها اجازه ی دسترسی در حد یک کاربر معمولی را دارید. بنابراین در شبکه های Work Group چیزی که اهمیت دارد کامپیوتر میزبان است و نه کامپیوتر میهمان.

ویژگی ها:
به نظر میرسد تنها ویژگی این نوع شبکه ها نصب و راه اندازی فوق آسان و همچنین هزینه ی کم باشد. می تونید مطمئن باشید غیر از این موارد هیچ سود دیگری برای شما ندارند!

معایب:
1. Low Security: در قسمت قبل چرایی پایین بودن امنیت این شبکه ها را باهم بررسی کردیم.
2. Limit 10 x: تعداد کاربران در این نوع شبکه ها محدود است و بهترین حالت آن تا 10 کاربر است. برای توضیح علت این موضوع باید کمی از بحث خارج شویم:
ما در شبکه ها 3 نوع ارسال Packet داریم:
Uni Cast: اگر آدرس مقصد Packet، یکی باشد، نوع ارسال Uni Cast است.
Multi Cast:اگر آدرس مقصد Packet، چند تا باشد، نوع ارسال Multi Cast است.
Broad Cast:اگر آدرس مقصد Packet، یک دسته باشد، نوع ارسال Broad Cast است.
این نکته را هم داشته باشید که در شبکه ها، هیچ گاه در حالت عادی نمی توان از طریق نام یک کامپیوتر به آن کامپیوتر ها دسترسی پیدا کرد.

قضیه خیلی ساده شد. چون در شبکه های Work Group هیچ سرویسی برای تبدیل IP به اسم وجود ندارد، بنابراین برای اتصال به یک کامپیوتر، یک Packet به صورت Broad Cast به همه ی کامپیوتر ها ارسال می شود تا کامپیوتر مورد نظر شناسایی شود. به همین دلیل است که با افزایش تعداد کاربران، سرعت این نوع شبکه به شدت افت می کند.

3. No Centraliz Manage: در این نوع شبکه ها، هیچ گونه مدیریت مرکزی وجود ندارد. به عنوان مثال در صورت اصافه شدن یک کاربر جدید، باید User و Pass آن را، در LSD همه ی کامپیوتر ها به صورت دستی وارد کرد و این یعنی فاجعه!

به نظر میرسه مهمترین مشکلات این نوع شبکه، همین ها باشد. این نکته را نباید فراموش کنید که این شبکه ها Logical هستند. در واقع یک شبکه نرم افزاری Work Group یا Domain می شوند. در آینده در مورد شبکه های بسیار پیچیده ی Domain هم بحث خواهیم کرد.